جایگاه دم در تاریخچه اسب عرب (دم گیری اسب)
دی ۱۰, ۱۳۹۵
برگزاری سومین مسابقات درساژ هیئت سوارکاری استان تهران
دی ۱۱, ۱۳۹۵

سرعت، مهارت و استقامت در تاریخچه اسب عرب

اسب عرب،‌ به گفته بسیاری از اسب دوستان،‌ زیباترین نوع اسب در میان نژادهای اسب است. به همین دلیل در این پست  قصد داریم تا کمی از تاریخچه اسب عرب بپردازیم.

اعراب بادیه نشین در جنگ های خود بی شک به اسب هایی سریع، نیرومند و چابک احتیاج داشته اند. و اگر اسب های آنها دارای چنین قابلیتی نبودند، اعراب آن همه وقت و هزینه را برای نگهداری و بقای آنها صرف نمی کردند. این در حالی بوده است که غذا برای خود اعراب بسیار محدود بوده و به اشتراک گذاشتن آن با اسب هایشان، اهمیت اسب را می رساند. آنها به اسب ها برای جنگ هایشان احتیاج داشتند. جنگ های محلی، جنگ های داخلی، چراندن احشام، دزدین زنان و چهار پایان از جمله کارایی های اسب برای اعراب بادیه نشین بوده است.

داشتن یک اسب سریع با استقامت، به معنای فرق زنده ماندن و مرگ بوده است و در نتیجه تبدیل به نوعی ثروت برای دسته ای از افراد شده بود. بنابراین سرعت و استقامت، اولین و قدیمی ترین معیارهای تولید در اسب های عرب بوده است. در واقع اسب هایی با سرعت بیشتر و تحمل بالاتر، از شانس بیشتری برای تولید برخوردار بوده اند و این موضوع، اولین سامانه سیستماتیک در تولید اسب های عرب در طول تاریخ به حساب می آید.

تاخت و قدم، به عنوان دو گونه حرکت شناخته می شده است. از تاخت اسب ها در جنگ ها استفاده می شده است و از حرکت قدم آنها در مسافرت ها و مهاجرت ها. اعراب در کلنی ها کوچک خود، این گونه اسب ها را بیشتر ترجیح می دادند. در آن حوالی رقابتی برای تولید بهتر وجود نداشت به خصوص در جنوب عربستان آن زمان. انتخاب ها بر اساس تولید بود. به عبارتی توانایی و قابلیت های اسب ها ملاک نبود و تنها تولید اسب و افزایش جمعیت اسب ها مهم بود. اما در شمال عربستان تولید به گونه ای دیگر در جریان بود. در آنجا توانایی های اسب ها، در تولید و انتخاب برای جفت گیری و کشش بسیار مهم و تاثیر گذار بوده است.

بی شک المان های خاصی مرتبط با سرعت وجود دارد. یکی از آنها تنفس است. سری پهن در اسب های عرب به طوری که مشت انسان زیر چانه و ما بین دو استخوان فک به طور کامل جای می گیرد. و همین موضوع، نشان دهنده تنفس راحت و بهینه تر در اسب های عرب است. نکته دیگر در اسب های عرب، چشمان درشت است که در جایگاهی بسیار مناسب قرار گرفته است. چشمان درشت دید بهتر و قوی تر و جایگاه مناسب نیز امکان دید با زاویه باز تر حتی پشت را به اسب می دهد. همین امکان دید پشت برای اسب های عرب، آرامش بیشتری برای آنها به همراه دارد. چراکه از پشت سر خود آگاه هستند و خطری را حس نمی کنند. پس بدین جهت از آرامش بیشتری نسبت به دیگر نژاد اسب ها برخوردارند. بنابراین سری پهن و چشمان درشت با جایگاه مناسب، می تواند در اسب های عرب به عنوان عوامل انتخاب در تولید لحاظ گردد. همانطور که سرعت و استقامت از پیشتر مورد توجه بوده است؟ شاید.

اسب های عرب به این معروف هستند که از تمام نژاد های دیگر بخش هایی را دارند تا به بهترین ترکیب برای سرعت بیشتر برسند. تمام اجزای بدن آنها با دیگری، به دقت ارزیابی و مقایسه می گردد. مانند تولید کنندگان امروزی، بعضی مواقع اتفاق نظر برای میزان بهبود و ارتقا در تولیدات وجود دارد، اما این گونه نتایج بسیار جای بحث دارند. اعراب بادیه نشین به نظر اعتقادی به اصلاح ایرادات دست ها و پا ها نداشته اند.

با مطالعه گزارش های معاصر از انتقالات اسب های عرب در قرن نوزدهم، می توان دریافت که اسب ها دارای ایرادات بسیار در دست ها و پاها بوده اند و تولید کنندگان در قرن مذکور، نگرانی چندانی برای اصلاح دست ها و پا ها به خرج نداده اند. اسب هایی که دارای مشکلات زیادی بوده اند، برای کار های سخت و سواری به خدمت گمارده می شدند و آنقدر کار می کردند تا از پای دربیایند.

در قرن اخیر مسافرانی که برای بررسی و دیدن اسب های عرب در صحراهای عربستان سفر می کردند، از نامطلوب بودن وضعیت دست ها و پا ها و همچنین کیفیت پوست اسب ها شکایت می کردند. در آن زمان تنها اسب های سالم با استقامت بسیار بالا مورد توجه بادیه نشینان سوارکار قرار می گرفته است. اسب های ضعیف حذف می شدند. طبیعت و مردمان با یکدیگر به انتخاب می پرداختند، اما انتخاب برای هر کدام معنایی متفاوت داشت. طبیعت توانایی پیشرفت و پرورش بهتر برای نتایج مطلوب تر را دارد اما نیروی طبیعت بسیار بی رحم و کینه جو رفتار می کند. یک محیط یا زیست بوم قوی و سرشار از غذای مناسب، ماهیچه ها و استخوان ها را تشویق به رشد و بزرگتر شدن می کند. و در این گونه زیست بوم، حیوانات ضعیف تر نیز دارای شانس بیشتری برای زنده ماندن و بقا خواهند بود. در یک زیست بوم ضعیف، همه چیز عکس خواهد بود. رشد کاهش می یابد و اسب ها لاغرتر می شوند. و در نتیجه قوی ترها و سالم ترها زنده می مانند. اعراب به سخت جان بودن و بی باکی معروف هستند. آنها از زمان های بسیار دور سوارکاری و از اسب های خود مراقبت می کردند. اما اسب های آنها نمی توانستند به تنهایی اصلاح شوند و بدون اعراب بادیه نشین، آنها بین مرگ و زندگی می ماندند. در برخی موارد، آنها وقتی مادیان با ارزشی داشتند، آن را به مردم شهر می فروختند به این شرط که کره آن مادیان، مال صاحب قبلی اش شود.

 

برای اعراب بادیه نشین، سرعت بالا برای اسب هایشان بسیار با اهمیت بوده است. برای فرار در جنگ ها، سرقت، دزدیدن زنان و حیوانات، سرعت نقش بسیار مهمی را بازی می کرده است. آنها مادیان ها را برای سواری به نریان ها ترجیح می دادند. زیرا سیلمی ها و نریان ها مضطرب و بازیگوش هستند. سری پهن و مناسب به همراه چشمانی بزرگ، به اسب اجازه دید به پشت را نیز می دهد که این موضوع بسیار مورد توجه و ترجیح اعراب قرار داشته است.

اگر این موضوع درست باشد، همه صفات و خصایص مضر، توسط زمان، انسان ها و حتی شرایط بد زیست محیطی از بین رفته تا بهترین ها و متناسب ترین ها زنده بمانند. در مجموع جمعیت اسب های عرب کم بوده و بسیار تنگاتنگ و بسته و به دور از دیگر تولید کنندگان در آن زمان، در بین خط خونی های یکدیگر زاد و ولد کرده اند. در نتیجه، منطقا مهد اسب عرب می بایست جنوب سرزمین عربستان باشد. چراکه در آنجا شرایط محیطی بسیار سخت و زندگی دشوار تحت تاثیر چیره نیروی طبیعت بوده است. در اینجا تنها بحث قابل قبولی که می توان مطرح کرد این است که، اسب عرب بهترین نژاد اسبی است که مورد پرورش واقع شده است.

منبع: خبرگزاری اول

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *