آتلان : عاشقانه‌ علی و ایلحان
دی ۲۵, ۱۳۹۵
فستیوال سنت آنتونی در اسپانیا
دی ۲۹, ۱۳۹۵

تکامل اسب ها

هر موجود امروزی، در میلیون ها سال قبل، از نظر ظاهری تفاوت های بسیاری با ظاهر و شکل و شمایل امروزش داشته است. اسب ها هم از این واقعیت هستی، مستثنی نیستند. در این پست در مورد تکامل اسب ها توضیح داده می شود.

درخت تکاملی اسبها و دوره های زمین شناسی:

نظریه های تکاملی اسب ها:

۱- تکامل بصورت خط مستقیم: همان طوری که فسیل های جمع آوری شده توسط Marsh نشان می دادند، گویا اسبها یکی پس از دیگری بوجود آمده و سپس منقرض شده اند و جای خود را به دیگری داده، تا اینکه به اسب های امروزی رسیده اند.

۲- تکامل بصورت درخت پر شاخ و برگ: این نظریه بیان می دارد که در دوره هایی خاص اشتقاق گرفته و شاخه شاخه شده اند ولی در نهایت یکی از شاخه ها این راه را ادامه داده و بقیه آن ها منقرض شده اند. همانند اینکه شاخه های درختی را قطع کنیم و فقط تنه آن باقی ماند. امروزه نیز این نظریه مورد قبول است.

اسب های دوره Eocene ( ۳۴ تا ۵۵ سال پیش ):

این اسب ها شامل Hyracotherium ،Eohippus ،Epihippus بودند. همگی جز جانوران جنگلی بودند و شبیه هیچ یک از اسب های کنونی نبودند. اسب های این دوره تفاوت زیادی با سایر تک سم داران مانند کرگدن ها و خوک ها نداشتند، بر عکس اسب های امروزی که با سایر جنس های خانواده خود تفاوت هایی را نشان می دهند.

مشخصات Hyracotherium:

۱- ظاهری سگ مانند، پشت کمان مانند، گردن کوتاه

۲- پوزه کوتاه، دم طویل

۳- تغذیه از میوه جات و شاخ و برگ (همه چیز خوار)

۴- مانند گوزن کوچک آسیایی چهار نعل و آهسته راه می رود.

۵- پاهای قابل انعطاف و قابل چرخش با استخوانهای اصلی

۶- چهار انگشت در پای جلویی و سه انگشت در پای عقبی

۷- دندان هایی با تاج کوتاه، ۳ دندان آسیاب اصلی، ۴ دندان آسیاب کوچک و یک دندان گرگی (دندانهای همه چیزخوار)

اسب های دوره Oligocene ( ۳۴ تا ۲۴ سال پیش ):

همان اسب های متوسط اندازه می باشند که شامل: Eohippus، Miohippus می باشند. در اثر تغییرات آب و هوایی که منجر به خشک تر شدن هوا شده است، رفته رفته جنگلهای وسیع جای خود را به علفزارها و چمنزارها داده اند. در اثر این تغییرات، تغییراتی در دندان ها و تاج های اسب های این دوره به وقوع پیوست چنانچه دندان ها سفت و بزرگ تر شدند.

مشخصات Mesohippus:

۱- این اسب ها اندکی از اسب های ما قبل خود بزرگ تر بودند. اسب های این دوره دیگر ظاهری سگ مانند نداشتند.

۲- پشت فاقد حالت کمانی، پاهای بزرگ تر، گردن درازتر، صورت کشیده تر

۳- یک حفره در صورت و یک گود شدگی در جمجمه

۴- روی پاهای جلویی و عقبی ۳ انگشت دارد و انگشت چهارم فقط به صورت اثری از آن باقی مانده است.

مشخصات Miohippus:

۱- یک نمونه میوهیپوس به طور قابل توجهی از مزوهیپوس بزرگ تر بوده و همچنین دارای یک جمجمه کشیده تر بوده است.

۲- حفره های صورت بیشتر و عمیق تر گسترش یافته است.

۳- گونه های میوهیپوس با ظهور یک تاج بزرگ متغیر روی دندان های فوقانی شروع می شوند.

این نمونه مثال خوبی از این است که یک صفت چگونه می تواند باعث تنوع در جمعیت نیاکان خود شود.

اشتقاق میوهیپوس:

حدود ۲۴ میلیون سال پیش در میوسن اولیه، میوهیپوس شروع به گونه زایی کرد. Equudae شروع به انشعاب در دو خط تکاملی اصلی و یک انشعاب فرعی کوچک کرد:

۱- چراکننده های ۳ انگشتی که anchiteres نامیده می شوند، خیلی موفق بودند و در سطح زمین باستان به خوبی پخش شدند و به مدت ۱۰ میلیون سال پیشروی کردند.

۲- اسب هایی که برای به دست آوردن مزایای گیاهان جدید از حالت چراکننده همه چیزخوار(browsing) به چراکننده های گیاهی (grazing) تغییر کرده بودند.

۳- یک انشعاب فرعی شامل اسب های کوتاه بعنوان مثال Archeohippus بودند. اینها خیلی زنده نماندند.

اسب هایی با دندان های تاج بلند و پاهای ارتجاعی (۱۸ میلیون سال پیش):

۱- در این اسب ها دندان ها برای جویدن علف های خشن و ساینده تغییرات مناسبی را یافته بودند.

۲- این اسب ها برای دویدن اختصاص یافته بودند. همچنین اندازه بدن، طول پاها و درازای صورت آن ها بیشتر شده بود.

۳- این اسب ها به جای سگ مانند راه رفتن شروع به ایستادن روی پنجه ها کرده بودند که این نیز سازش دیگری برای افزایش سرعت آنها بوده است.

اسب های دوره Miocene ( ۲۴ تا ۵/۳ میلیون سال پیش ):

این اسب ها حدود ۱۸ میلیون سال پیش می زیسته اند و شامل Kalobatippus ،Parahippus وMerychippus بودند.

مشخصات Merychippus:

۱- پوزه کشیده، آرواره های عمیق، چشم ها به دور از پشت جانور جابه جا شده است. این تغییرات از اسب مری چیپوس یک اسب زیرک، باهوش نسبت به سایر اسب های اولیه ساخته بود.

۲- مری چیپوس هنوز ۳ انگشتی بود اما دارای پاهای کاملاً ارتجاعی بود.(spring-foot )

۳- زند زبرین و زند زیرین به همدیگر ترکیب شده بودند آن چنان چه پاها دیگر چرخش نداشتند.

تمام این تغییرات پاهای مری چیپوس را فقط برای یک عمل ممکن ساخته بود: سریع دویدن در زمین های سخت.

اشتقاق مری چیپوس:

این اسب ها جز اولین اسب های چابک واجد شرایط بود و به سرعت تحت تاثیر گونه زایی قرار گرفت و به ۱۹ گونه اسب چراکننده از علفزارها در سه گروه اصلی تغییر یافت. که به این انفجار بزرگ تکاملی، اشتقاق Merychippine می گویند.

۱- چرنده های سه انگشتی که به عنوان hipparions نامیده می شوند.

۲- یک خط انشعابی از اسبهای کوچک شامل Protohippus وCalippus که در مجموع پروتو هیپین نامیده می شوند.

۳- اسب های حقیقی

سراسر تکامل اسب ها به نسل های مری چیپین وابسته هستند. حفره های صورت آنها عمیق تر شده و تغییرات آنها خیلی استادانه می باشد.

اسب های تک انگشتی دوره Pliocene:

این اسب ها شامل Polihippus ، Dinohippus و Astrohippus بودند.

مشخصات اسب های Dinohippus:

سرانجام اسب های تک انگشتی گروه سوم به نام Dinohippus ها در حدود ۱۲ میلیون سال پیش به وجود آمدند. نیاکان اصلی آن ها هنوز هم مشخص نیستند. این اسب ها به طور شگفت انگیزی از نظر موفولوژی پا، دندان و جمجمه شبیه Equus ها بودند. دندان های آن ها از دندان های مری چیپوس راست تر و حفره صورت آن ها کاهش یافته بود.

در پایان دوره پلیوسن، Dinohippus ها یک کاهش تدریجی در حفره صورت، راست شدن دندان ها و دیگر تغییرات را نشان دادند.

سرانجام حدود ۴ میلیون سال پیش Equus ها به وجود آمدند که دارای مشخصات زیر بودند:

۱- اولین اسب Equus اندازه کوچکی نسبت به اسب امروزی داشت.

۲- پشت بدن خیلی سفت، گردنی دراز و پاهایی طویل داشت.

۳- استخوان های پا جوش خورده و بدون چرخش بودند.

۴- دماغ کشیده، پوزه قابل انعطاف و آرواره عمیق تر داشتند.

۵- دندان های چراکننده راست با تاج پوشیده توسط لایه سیمان.

در طول اولین دوره یخبندان در پلیوسن اخیر(۲٫۶ میلیون سال پیش) گونه های Equus با جهانی باستانی روبرو شدند. بعضی ها به آفریقا مهاجرت کرده و به صورت گورخرهای امروزی تنوع یافتند. بعضی دیگر در آسیا و اروپا به عنوان اسبهای حقیقی منتشر یافتند و بعضی نیز در آمریکای جنوبی پخش شدند. جنس Equus شاید تنها جانور تک سم موفق به زیستن، قبل از اینکه توسط انسان رام شود، بود.

اسب های کنونی:

اگرچه اسب های تک انگشتی خیلی موفق بودند اما Equus ها یک میلیون سال پیش در تمام آفریقا، آسیا، اروپا، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی گسترش یافتند.(به صورت مهاجرت هایی با گله های بزرگ) در دوره Pleistocene یک انقراض وسیعی روی پستانداران آمریکای شمالی و جنوبی رخ داد و منجر به کشته شدن تمام اسب های قاره آمریکا شد. برای اولین بار در ده ها میلیون سال در آمریکا هیچ اسبی وجود نداشت. که بعدها توسط مهاجرین اروپایی به آنجا انتقال یافت. گونه هایی از خانواده Equidae که تا به امروز زنده مانده اند شامل:

۱- E. zebra : گورخر کوهستانی آفریقای جنوبی

۲- E. caballus: اسب های حقیقی که دارای چندین زیرگونه هستند.

۳- E. hemi onus : گورخر کوچک سازش یافته با بیابان های آسیا

۴- E. sinus : الاغ های حقیقی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *