سیلمی کورسی
بهمن ۲, ۱۳۹۵
رنگ اسب ها
بهمن ۳, ۱۳۹۵

انواع مسابقات سوارکاری

سوارکاری از ورزش هایی است که در چند دهه اخیر مورد توجه خاصی قرارگرفته است، با این وجود سابقه ای طولانی داشته است و از کهن ترین ورزش ها به شمار می آید. این ورزش امروزه هم به عنوان یک رقابت سالم و مفید و هم به عنوان سرگرمی و به منظور گذراندن اوقات فراغت مورد توجه قرار گرفته است و با این که نسبت به بسیاری از ورزش ها پرهزینه به نظر می رسد، هرساله تعداد بیشتری طرفدار به سوی خود جلب می کند. سوارکاری ورزش، هنر و روش هایی است که به سوار شدن و هدایت اسب مربوط می شود. ویژگی این ورزش این است که انسان و اسب را متحد می سازد، بنابراین موفقیت اسب و سوارکار به ارتباط و اعتماد و احترامی که آن دو برای یکدیگر قائل اند، بستگی دارد.

انواع مسابقات سوارکاری

کورس یا اسبدوانی

این مسابقات از دوران قدیم در بسیاری از تمدن ها همچون یونان و روم باستان وجود داشته است. در این مسابقه اسب ها از در یک پیست به شکل بیضی با سرعت تمام می تازند و هر اسبی که همراه با چابکسوار خود زودتر مسیر مسابقه را طی کند، برنده می شود. مسافت این مسابقات بین ۲۴۰۰ و ۱۶۰۰ و ۱۰۰۰ متر است.

نوعی دیگر از مسابقات تاخت همراه با مانع است و اسب باید از روی آن ها بپرد. در ایران این مسابقه برگزار نمی شود.

درساژ

درساژ مسابقه ای است که در آن حرکات نمایشی اسب های تربیت شده و کیفیت ارتباط میان سوارکار و اسب سنجیده می شود.

مسابقات درساژ در زمین هایی مستطیل شکل به طول ۶۰ متر و عرض ۲۰ متر برگزار می شوند و سوارکاران به ترتیب در زمین حاضر شده و برنامه های خود را اجرا می کنند. این برنامه ها می توانند مشخص شده یا آزاد باشند. سوارکاران به نوبت در زمین حاضر می شوند و نمایش خود را طبق برنامه اجرا می کنند. برنامه ها می توانند اختیاری و همراه با موسیقی باشند یا از قبل توسط داوران مشخص شده باشند.

هیئت داوران که از ۲ تا ۵ نفر تشکیل شده اند، با توجه به معیارهای زیر به سوارکار و اسب امتیاز می دهند:

۱- روانی نمایش و میزان سختی آن

۲- دقت در انجام حرکات

۳- میزان مطیع بودن اسب

۴- کیفیت حرکات و رفتار او

۵- چگونگی قرار گرفتن سوارکار بر روی اسب

داوران نمراتی بین صفر ( انجام ندادن حرکت ) تا ۱۰ ( حرکتی بی نقص وعالی ) را برای هر حرکت یادداشت می کنند.

سوارکار باید سعی کند حرکاتش برای هدایت اسب تا حد امکان مخفی باشد و دیده نشود به طوری که احساس شود ارتباط میان آن دو تلپاتی انجام می گیرد. این کار ممکن است به نظر تماشاگران بسیار آسان بیاید، درحالی که نتیجه تلاش بسیار در چندین سال می باشد. معدل سوارکار بر حسب درصد اعلام می شود. معدلی بین ۶۵٪ تا ۷۰ ٪ معدلی خوبی برای مسابقات کشوری است. معدل برندگان مسابقات بزرگ بین المللی معمولاً بین ۷۵٪ تا ۸۰ ٪ می باشد.

مسابقات پرش

مسابقات پرش از متداول ترین مسابقات سوارکاری در جهان می باشد.

در این مسابقات اسب ها به نوبت از روی موانعی که در مسیر مسابقه قرار داده شده اند می پرند. هر سوارکاری که موانع را بدون خطا و در زمان کمتر پشت سر بگذارد، برنده مسابقه خواهد بود.

موانع بر دو نوع تقسیم می شوند:

الف) موانع طبیعی

همان موانعی است که در طبیعت موجود است مانند جوی آب، تخته سنگ و بوته.

ب) موانع مصنوعی

۱- تک مانع که خود به نوع عمودی و گسترده و اکسیر و آب تقسیم می شود.

مانع عمودی: قرار گرفتن چند عدد تیر روی هم به طور عمودی است.

مانع گسترده: اگر مانع عمودی مورب و با زمین دارای زاویه باشد گسترده نامیده می شود.

مانع اکسیر: اگر در کنار مانع عمودی یک تیر به گونه ای قرار گیرد که عرض مانع را افزوده کند اکسیر نامیده می شود.

مانع آب: عبارتست از گودالی پر از آب با علامت مشخصه.

۲- مانع خطی: اگر چند مانع عمودی چنان پشت سر هم قرار گیرد که فاصله هر یک از دیگری بیش از ۱۲ متر باشد خطی نامیده می شود.

۳- مانع مضاعف: اگر چند مانع عمودی طوری به دنبال هم قرارگرفته باشند که فاصله هر یک از دیگری کمتر از ۱۲ متر باشد مضاعف خوانده می شود.

مسابقات پرش به چند دسته تقسیم می شود: مسابقات عادی و گراندپری ( جایزه بزرگ ).

مسابقات استقامت

هدف از این مسابقه طی کردن مسافتی طولانی ( بین ۲۰ تا۱۶۰ کیلومتر ) در یک و گاهی دو روز است. دراین مسابقات مسافت و مسیر و سن اسب های مجاز برای شرکت در مسابقه از قبل مشخص و اعلام می شود و معمولاً فاصله بین دو نقطه که دارای مسیرهای صاف، ناهموار، کوهستانی، دشت و جنگل باشد، انتخاب می گردد.

اسب های عرب از بهترین نژادها برای این نوع مسابقات هستند زیرا جثه ای کوچک و مقاوم در برابر گرما و تمرینات سخت دارند. اسب های انگلیسی نیز به دلیل سرعتشان در این زمینه مورد توجه بسیاری قرار می گیرند.

چوگان

چوگان قدیمی ترین ورزش گروهی است. این ورزش در ایران باستان رواج و اهمیت زیادی داشته است و به بازی شاهان معروف است. امروزه چوگان به دلیل هزینه بالا کمتر مورد توجه عام قرار می گیرد. آذربایجان از کشورهای آسیایی است که در این مسابقات خوب می درخشنند اما مقام اول در دنیا از آن آرژانتین است. در آرژانتین مزارع پرورش اسب چوگان و صنایع وابسته فراوانی وجود دارد. هر ساله عده زیادی برای دیدن مسابقه فینال لیگ چوگان به آرژانتین سفر می کنند.

هدف این بازی فرستادن توپ در دروازه حریف است. در ابتدای شروع مسابقه، هر دو تیم در میانه زمین و پشت خط میانی صف آرایی کرده و چیدمان مخصوص به خود را می گیرند.

سپس داور توپ را از فاصله ۴/۶ متری به میان آن ها پرتاب می کند و بازی با تصاحب توپ از طرف یکی از دو تیم شروع می شود. طول و عرض زمین چوگان به ترتیب ۲۷۴ و ۱۴۵ متر است ( البته در کشورهای امریکا و آرژانتین این ابعاد کمی از استاندارد رایج بزرگ تر می باشد). طول دروازه نیز ۷ متر می باشد.

در هر تیم چهار نفر بازی می کنند. نفر اول یک مهاجم است و کار او حمله و نیز کمک به مدافع است. نفر دوم نیز مهاجم است ولی وظیفه او در دفاع مهم تر است. نفر سوم که معمولاً بهترین بازیکن تیم است، وظیفه دارد تا حرکات دفاعی را به ضد حمله تبدیل کند. نفر چهارم نیز مدافع است و وظیفه دارد توپ را از دروازه دور کند.

از آنجایی که چوگان یک بازی با روند سریع است، امکان دارد بازیکنان یک تیم در قسمت های مختلفی از زمین قرار گیرند که مربوط به وظیفه بازیکن دیگر باشد. در این حالت باید وظایف آن بازیکن را انجام دهند تا به جای خود بازگردند.

یک بازی چوگان ۴ دوره زمانی ( چوکه ) که هر کدام ۷ دقیقه و ۳۰ ثانیه می باشد. بین هر چوکه استراحتی معادل ۴ دقیقه و بین دو نیمه ۱۰ دقیقه در نظر گرفته می شود.

وسترن یا آمریکایی

مسابقات وسترن یا آمریکایی ریشهٔ آن ‌ها به مسابقات گاوچرانی برمی‌ گردد. در ایران بازی نمی شود.

رودئو

رودئو مسابقه با اسب ‌های وحشی است. در ایران بازی نمی شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *