ایمنی در سوارکاری

استادیوم های سوارکاری
بهمن ۲۷, ۱۳۹۵
گوشت اسب
اسفند ۲, ۱۳۹۵

ایمنی در سوارکاری

در سوارکاری علاوه بر ایمنی سوارکار، ایمنی اسب نیز مد نظر باید باشد.

۱- از لباس و کفش مناسب استفاده شود و حتماً کلاه سوارکاری به سر گذاشته شود. کلاه سواری هرگز نباید خیلی تنگ باشد و بندهای آن باید به درستی تنظیم شود و در زیر چانه و در عقب سر سفت باشد تا از جلو افتادن کلاه جلوگیری نماید. بسیار مهم اسـت تـا کـلاه کـاملاً روی گیجگـاه را بپوشاند، به خصوص در کودکان که گیجگاه نازک تری نسبت به بزرگسالان دارند.

۲- زین و یراق اسب به طور صحیح و کاملاً محکم باشد تا در زمان سوارکاری ایجاد خطر نشود.

۳- در پیست های استاندارد و مناسب سواری کنند.

۴- قبل از سواری با انجام حرکات کششی و نرمشی بدن را گرم نماید.

۵- درصورتی که برای اولین بار سوار یک اسب می شود، در حضور صاحب یا مربی اسب باشد و هرگز با حرکات غیر اصولی سبب ناراحتی اسب نشود.

۶- اندازه زین برای هر اسب و سوار جداگانه انتخاب می شود و بیشتر راحتی اسب است که باید مد نظر قرار گیرد چون اسب باید زین را به همراه وزن سوار به راحتی حمل کند.

۷- بهترین وضعیت قرارگیری زین این است که قاچ جلوی زین روی مهره پنچم اسب بنشیند و قاچ عقب روی مهره هجدهم قرار گیرد. در این صورت استخوان های لگن سوارکار تقریباً روی دنده پانزدهم اسب قرارمی گیرد.

۸- در صورتی که زین عقب تر یا جلو تر قرار گیرد اسب نمی تواند وزن زین و سوار را تحمل کند و اذیت می شود.

۹- هر اسب دارای آناتومی خاص خود است و این درست نیست که بگوییم چون این زین به این اسب می خورد پس برای دیگری که هم اندازه یا هم نژاد این اسب است هم مناسب است.

۱۰- می توان برای صرفه جویی های اقتصادی با بکارگیری ابزاری کمکی مثل پدهای زیر زین نامناسب بودن بعضی از زین ها را جبران کرد.

۱۱- باید دقت داشته باشید که قاچ جلو و عقب زین باید در یک راستا باشد. اگر قاچ عقب پایین تر باشد، قلتاق برای اسب تنگ است و می توان برای اصلاح از یک نیم پد در پشت زین استفاده کرد و اگر قاچ جلو پایین باشد زین احتیاج به تعمیر یا تعویض دارد.

۱۲- رکاب باید به اندازه لازم مناسب با طول اندام تحتانی سوارکار تنظیم شود.

۱۳- در اطراف پیست های سوارکاری ( پرش و کورس ) با استفاده از چوب یا لوله های ۸، نرده های مناسب با ارتفاع حداقل ۱/۵ متر حصارکشی شود.

۱۴- در پرش موانع باید طوری تعبیه شوند که در صورت برخورد اسب و سوارکار با آن ها، جابجا شده و از بروز و ایجاد خطر برای آن ها جلوگیری و یا از شدت آن بکاهد.

۱۵- در پرش ساق های اسب حتماً با ساق بند بسته شوند.

۱۶- محل پیست و میادین سوارکاری نباید در نزدیکی محل هایی با سر و صدای مهیب باشد زیرا ممکن است باعث ترس و رمیدن اسب شود.

۱۷- در مسابقات کورس برای کاهش خطرات احتمالی داخل دپار بر اثر ناآرامی اسب، تمام دیواره ها و ستون های داخل آن را با موکت نرم یا فوم روکش دار پوشانده شود.

۱۸- فاصله پیست های پرش و درساژ تا محل سکوهای تماشاچیان حداقل ۲۰ متر باشد.

۱۹- محل کمپ های دائمی و موقت اسب ها حتماً باید دارای نور کافی بوده و دارای حصارباشد.

۲۰- حتی الامکان از حضور تماشاچیان در محل کمپ های اسب ها جلوگیری شود.

۲۱- در چوگان به منظور عدم برخورد ضربات توپ و یا چوب چوگان به ساق های اسب آن ها را بانداژ کنند.

۲۲- چوگان باز افسار ( دهنه، لگام ) مناسب جهت کنترل هر چه بهتر اسب در حین مسابقه انتخاب نماید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *